شب که می‌رسد، مس زیرِ نورِ شمع بیدار می‌شود.

شب‌زنگار در پاییزِ ۱۳۹۴ با یک اجاقِ مسی و دوازده میز آغاز شد؛ خانه‌ای کوچک در زعفرانیه که تصمیم گرفت منویش را نه از کتاب، که از فصل بنویسد. هر هفت هفته یک‌بار، منو بازنویسی می‌شود: هر آنچه باغچهٔ لواسان، بازارِ تره‌بار و ساحلِ انزلی همان هفته پیشنهاد می‌دهند.

این‌جا خبری از موسیقیِ بلند و منوی بیست‌صفحه‌ای نیست. نور کم است، شمع واقعی است، و هر میزبان تنها دو میز را روایت می‌کند تا هیچ پرسشی بی‌پاسخ نماند. ضیافت، گفت‌وگو است — با غذا، و با یکدیگر.

نامِ خانه از خودِ مس می‌آید: زنگار، لایهٔ سبزی است که زمان بر مس می‌نشاند. ما هم همان می‌کنیم؛ دستورهای کهنه را با لایهٔ امروز می‌پوشانیم، بی‌آنکه اصل را پنهان کنیم.